Profesjonalne umundurowanie strażackie

Praca w strefie aktywnego pożaru znacznie różniła się od interwencji dotyczących powstania niewielkich ognisk pożarowych, czy też prac przy usuwaniu skutków klęsk żywiołowych. W tak wymagających, ekstremalnych warunkach, standardowe umundurowanie jakie używane było przez ratowników straży pożarnej nie miało zastosowania. Nie zapewniało ono bowiem niemal żadnej ochrony w strefie silnego zagrożenia.

Mundur strażacki do pracy w ekstremalnych warunkach

bojowy mundur strażackiJednostki zawodowe, które jako jedyne mogły uczestniczyć w zadaniach wykonywanych w strefie podwyższonego ryzyka, posiadały więc w inwentarzu znacznie więcej wyposażenia, ale również i o wiele bardziej zaawansowane odmiany umundurowania. Typowy bojowy mundur strażacki, używany w trakcie interwencji w terenie objętym wysokim stopniem zagrożenia był przede wszystkim całkowicie ogniotrwały i niepalny. Najczęściej był to jednoczęściowy kombinezon, zapinany na uszczelnione zamki błyskawiczne, a jedynymi elementami zewnętrznymi poza wyposażeniem były buty i rękawice. Dwuczęściowe mundury używane były rzadziej, gdyż trudniej było je zabezpieczyć przed wpływem szkodliwych oparów oraz otwartym ogniem. Przed bezpośrednim kontaktem z ogniskami pożarowymi chroniła zewnętrzna powłoka munduru, składająca się z warstwy tworzywa aluminiowego, nie tylko niepalnego, ale również nie przepuszczającego ciepła w ten sam sposób co koce termiczne. Wewnętrzna część munduru osłaniała natomiast przed uderzeniami, a wiele rodzajów umundurowania posiadało również wkładki z tworzyw sztucznych czy nawet stopów stali, na podobieństwo ubrań motocyklowych, które spełniały te same funkcje co ochraniacze sportowe czy kaski. Z racji przeznaczenia do pracy w najtrudniejszych warunkach, profesjonalne umundurowanie strażackie było często całkowicie izolowane, nie przepuszczając do wewnątrz szkodliwych substancji, mogących zagrozić zdrowiu ratownika w trakcie wykonywania zadań.

Oznaczało to jednak możliwość bardzo szybkiego przegrzania organizmu, zwłaszcza podczas intensywnej i długotrwałej pracy, z powodu materiałów uniemożliwiających wentylację ciała, dlatego też coraz więcej kompletów mundurowych wyposażano w aktywny system chłodzenia, składający się z niewielkich wentylatorów, umieszczonych pod stelażem do przenoszenia butli gazowych. Mimo iż nie pozwalał on na ciągłą wymianę powietrza, to jednak minimalizował możliwość wystąpienia najcięższych urazów mogących powstać po przegrzaniu organizmu, i znacznie poprawiał komfort pracy w dość ciężkim mundurze.